YUNJAE Supporter♥•สนับสนุนยุนแจอย่างเป็นทางการ•♥

คำเตือน  ฟิกเรื่องนี้เป็นฟิกโชตาค่อนที่แปลกใหม่  โดยที่นายเอกอายุมากกว่าพระเอกมากพอสมควร(ตามชื่อเรื่ืองเลยจ้า)  ใครไม่นิยมโชตะแนวๆก็ไม่ควรอ่านอย่างยิ่งเจ้าค่ะ!

“เฮ้อ~ง่วงชะมัดเลย”

สุ้มเสียงหวานของคิมแจจุง สถาปนิกหนุ่มอายุ 25 สบถออกมาเบาๆพร้อมกับมือบางที่ยกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองจนฟูฟ่องไปหมด ในเวลานี้ปกติชาวบ้านชาวช่องเค้าคงกำลังนอนหลับฝันหวานอยู่เป็นแน่จะยกเว้น ก็แต่คิมแจจุงคนนี้แหละที่ยังนั่งถ่างตาปรือๆของตัวเองอยู่กับหน้าจอโน๊ต บุ๊คเพื่อสะสางงานจนใกล้จะรุ่งสางแบบนี้ วันนี้เป็นวันศุกร์ ปกติแล้วเขาควรจะได้ออกไปดื่มกับคู่ซี้ที่แชร์ห้องกันอย่างไอ้ยูชอนนั่นแหละ แต่บังเอิญว่างานดันมาเข้ากะทันหันและต้องทำให้เสร็จก่อน 8 โมงเช้าของพรุ่งนี้ เขาจึงต้องกลับมานั่งจุมปุ๊กอยู่แบบนี้น่ะสิ! ส่วนเพื่อนรักปาร์คยูชอนน่ะเหรอ...เดือนนึงกลับมานอนห้องไม่เกิน 5 ครั้งเพราะมันเอาเวลาไปขลุกอยู่กับคิมจุนซูยอดยาหยีของมันอยู่น่ะสิ แต่ก็เป็นผลดีของเขาเหมือนกัน อยู่คอนโดสุดหรูราคาก็แพงสุดกู่แต่ได้จ่ายแค่ครึ่งเดียว แถมไอ้คนที่จ่ายอีกครึ่งนึงก็ไม่ค่อยมาอยู่ซะด้วย~

ดวงตากลมโตเหลือบ นาฬิกาเรือนสวยที่ผนังห้องก่อนที่จะยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจเพื่อบรรเทาอาการ เมื่อยขบตามกล้ามเนื้อเนื่องจากนั่งเป็นเวลานานเกินไป ในที่สุด ภาระงานชิ้นสำคัญก็เสร็จลุล่วงไปด้วยดี แต่กว่าจะเสร็จก็ปาเข้าไปตี่สี่แล้ว เมื่อจัดแจงเก็บของที่วางระเกะระกะอยู่เรียบร้อยแล้ว ร่างบอบบางของสถาปนิกหนุ่มก็พาร่างกายอันเหนื่อยอ่อนของตัวเองมายังห้องนอน และล้มตัวลงนอนทันที



เสียงกริ่งหน้าห้องที่ดังครั้งแล้ว ครั้งเล่าสร้างอารมณ์ขุ่นมัวให้แก่แจจุงไม่น้อย ใครมาแต่เช้ากันวะ! อย่าบอกนะว่าวันนี้ไอ้ห้อยเพื่อนเขาดันทะเลาะกับสัตว์ทะเลเลยกลับห้องแต่ เช้าตรู่? เขาเพิ่งหลับไปได้ไม่นานเองนะ ฝันก็ยังไม่ทันจบเลยแท้ๆ(?)
ใน ที่สุด แจจุงก็ค่อยๆยันตัวลุกขึ้นจากที่นอนนุ่มอย่างอาลัยอาวรณ์ ร่างบางๆเคลื่อนออกจากเตียงและเดินออกไปเพื่อที่จะออกไปเปิดประตูให้คนด้าน นอก หนอย~ไอ้ห้อย! กลับไม่รู้จักเวร่ำเวลาเลยนะแก บังอาจมาขัดนิทราแสนสุขของเขาได้ยังไงกัน !
มือขาวจัดกระชากลูกบิดประตู ออกอย่างแรงหวังจะด่าเพื่อนให้หายฉุนซะหน่อย แต่ก็ต้องชะงักทันทีเมื่อคนตรงหน้าหาใช่ไอ้ยูชอนเพื่อนรักไม่...

“สวัสดีฮะ”

เด็ก ผู้ชายตรงหน้าเอ่ยทักทายพร้อมกับแย้มยิ้มเผยให้เห็นเขี้ยวที่เป็นเอกลักษณ์ ของเจ้าตัวอย่างชัดเจน จมูกโด่งสวยและใบหน้าเรียวเล็กจัดว่าดูดีไม่น้อยนั่นเดาได้ไม่ยากว่าในอนาคต เด็กน้อยตรงหน้าเขาคนนี้ต้องหล่อเหลาเอาการมากแน่ๆ แจจุงคอนเฟิร์ม!

“หนูมาหาใครเหรอ”

เมื่อ รวบรวมสติให้เข้าที่เข้าทางได้แล้วจึงถามคนตรงหน้าออกไป อืม...มีกระเป๋าใบใหญ่มาซะด้วย หรือว่าจะเคาะห้องผิด? หรือว่า...ไอ้ปาร์คมันไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนแล้วเด็กมาตามหาพ่อ!?(- -*)

“ผม ยังไม่ได้แนะนำตัวเลยฮะ ผมชื่อชองยุนโฮ อายุ 12 ปี เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่ยูชอน พ่อแม่ผมให้มาอยู่กับพี่ยูชอนเพราะผมสอบเข้าโรงเรียนในโซลได้ฮะ เอ่อ...แล้วคุณคือพี่ยูชอนใช่มั๊ยฮะ”

ยุนโฮพูดเสียงดังฟังชัดก่อนจะ ถามออกไปด้วยความไม่แน่ใจ เพราะเขาเองก็เจอกับยูชอนตั้งแต่ตอนอายุ5-6 ขวบแล้วก็ไม่ได้เจออีกเลย ที่ไม่ได้เจอก็เพราะเขาเองเรียนโรงเรียนประจำตอนอยู่ที่กวางจู เวลาพี่ยูชอนมาเยี่ยมพ่อกับแม่ทีไรก็ไม่เคยได้เจอกันซักทีจนทำให้ความทรงจำ เกี่ยวกับพี่ชายคนนี้เลือนลางไปมากพอสมควร แต่เท่าที่จำได้ลางๆพี่ยูชอนก็ไม่ได้หน้าตาแบบนี้นา-*- หรือพอโตแล้วหน้าจะเปลี่ยน

“เอ่อ...คือพี่ไม่ใช่พี่ยูชอนหรอก แต่เป็นเพื่อนมันน่ะ”

แจจุงตอบพร้อมกับพิจารณาเด็กน้อยตรงหน้าอีกครั้ง ลูกพี่ลูกน้องไอ้ห้อยงั้นเหรอ...ทำไมหน้าตาดีกว่ามันนักวะ?

“อ๋อ...แล้วพี่ยูชอนไม่อยู่เหรอฮะ”

“ยูชอนมันไม่ค่อยกลับมาที่ห้องหรอก มันติดแฟนน่ะ ว่าแต่ยุนโฮอ่ะ ก่อนจะมาไม่ได้โทรบอกมันเหรอ”

“พ่อผมบอกว่าโทรบอกพี่ยูชอนตั้งแต่เมื่อวานน่ะฮะ”

เมื่อ ได้ยินสิ่งที่เด็กน้อยบอกแล้วแจจุงก็แทบอยากจะงับหัวเพื่อนรักให้รู้แล้วรู้ รอด นี่มันทำอะไรอยู่นักหนาวะถึงไม่มีแม้แต่เวลาจะโทรมาบอกเขาว่าจะมีน้องมาอยู่ ที่ห้องด้วย คิดแล้วก็สงสารยุนโฮจริงๆที่ต้องมาอยู่กับพี่ชายไม่เอาไหนแบบเพื่อนของเขา

“อ่า...ยูชอนมันคงยุ่งๆอยู่น่ะเลยไม่ได้บอกพี่ อ๊ะ! ลืมไปเลย พี่ชื่อแจจุงนะ เข้ามาข้างในก่อนสิ”

“ขอบคุณฮะ”

เด็กน้อยตอบรับด้วยรอยยิ้มอีกครั้งทำให้แจจุงเกือบจะเคลิ้ม(?) เด็กอะไร๊~น่าเอ็นดูเป็นที่สุด!

เมื่อ เดินเข้ามาในห้องอันกว้างขวางแล้ว ยุนโฮก็มองสำรวจไปรอบๆตามประสาเด็กช่างสังเกต ก่อนที่จะถามเพื่อนพี่ชายอีกครั้งด้วยความสงสัย

“พวกพี่อยู่ด้วยกันเหรอฮะ”

“ก็...ประมาณนั้นแหละ แต่ส่วนใหญ่พี่อยู่คนเดียวซะมากกว่าน่ะ ก็อย่างที่บอกแหละ พี่ยูชอนของนายน่ะ ติดแฟนอย่างกับลูกลิงติดแม่”

พูดแล้วก็ยังนึกฉุนมันไม่หาย! ป่านนี้คงนอนกกโลมาสบายใจไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่หละสิ!

“ทานอะไรมารึยัง ถ้ายังรอแป๊บนะ เดี๋ยวพี่ไปทำให้”

“ดีเลยฮะ กำลังหิวพอดีเลย”

แจ จุงยิ้มรับคำตอบของยุนโฮก่อนที่จะหายเข้าไปในครัวเพื่อไปทำอาหารเช้าง่ายๆ สำหรับมื้อเช้าของเขาและยุนโฮ อ๊า~รู้สึกดีจังเลยแฮะที่มีคนกินมื้อเช้าเป็นเพื่อน ปกติก็กินคนเดียวมาตลอดเพราะไอ้ยูชอนก็ไม่ค่อยได้อยู่กินด้วยเลยน่ะสิ-*-


อาหาร เช้าแบบง่ายๆที่ใช้เวลาไม่ถึง 20 นาทีทำให้ยุนโฮรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ทำไมน่ะเหรอ? ก็ไข่ดาวที่อยู่ในจานนี่น่ะสิ เต็มไปด้วยลวดลายที่ใช้ซอสมะเขือเทศวาดเป็นรูปอะไรซักอย่างซึ่งเขาเดาว่าน่า จะเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าหมี- -*
คือ...เขาว่าอายุ 12 นี่ก็ไม่เด็กแล้วนะ จะวาดเพื่อ?

“น่ารักใช่มั๊ยหละ หุหุ”

“เอ่อ...ก็คงงั้นมั้งฮะ”

อยาก จะตอบไปเหลือเกินว่าเปล่าน่ารักเลย! นี่ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจที่เพิ่งมาอยู่วันแรกละก็นะ เขาไม่ชอบเอาซะเลยเวลามีคนมาทำเหมือนกับว่าเขาเป็นเด็ก ก็เขาโตแล้วนี่ ปีนี้ก็อยู่มัธยมแล้วด้วย!


«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»


“ไอ้ปาร์ค! น้องจะมาอยู่ด้วยทำไมไม่บอกฉันวะ”

ทันทีที่เพื่อนรักกดรับสาย แจจุงก็แหวใส่อีกฝ่ายทันทีอย่างที่อยากจะทำตั้งแต่เมื่อเช้า

“เฮ้ย! โทษทีว่ะแจจุง พอดีเมื่อคืนมีปัญหากะจุนซูนิดหน่อยเลนลืมไปเลย”

“หน้าอย่างแกคงมีแต่ปัญหาบนเตียงหละสิ”

“เออน่า! ขอโทษๆ แล้วยุนโฮเป็นไงบ้าง ป่านนี้คงโตมากแล้วอ่ะดิ ฉันไม่ได้เจอเจ้านั่นนานมากแล้ว”

ยูชอนรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะถูกเพื่อนรักรู้ทันไปมากกว่านี้ แหม...คนรักกันมันก็ต้องมีปัญหา(บนเตียง)กันบ้าง...

“โตไม่โตก็ไปดูเอาเองแล้วกันเว้ย รู้แค่ว่าน้องแกอ่ะหน้าตาดีกว่าแกเยอะ”

“น่านๆ อย่ามาๆไอ้แจ น้องฉันยังเด็กนะโว้ย คิดจะพรากผู้เยาว์รึไงวะ ฮ่าๆ”

“อืม...ก็ไม่ได้คิดหรอกว่ะ”

“เออ รู้ก็ดีแล้ว แก่แล้วนะเราน่ะ ฮ่าๆๆ”

“ที่ฉันบอกว่าไม่ได้คิดน่ะ...ก็เพราะว่าจะทำจริงไงปาร์คยูชอน”

เอ่ย บอกกับเพื่อนรักออกไปก่อนที่จะกดตัดสายทิ้งอย่างอารมณ์ดีทิ้งให้ยูชอนถือ โทรศัพท์ค้างอยู่อย่างนั้น แจจุงมันคงพูดเล่นใช่มั๊ยวะครับ?


“พี่แจจุงฮะ ผมต้องเอาของไปเก็บห้องไหนฮะ”

เสียง เรียกจากสมาชิกใหม่ของห้องเรียกให้แจจุงหันไปตามเสียง ยุนโฮถือกระเป๋าใบโตสองใบที่เอามาด้วยกำลังมองมาที่เขาเพื่อรอคำตอบ เฮ้อ~เด็กคนนี้นี่ ดูยังไงก็น่าเลี้ยง(?)จริงๆ!

“เอาไว้ห้องทางซ้ายมือละกัน ห้องพี่เองแหละ”

“เอ่อ...ผมว่าผมนอนห้องพี่ยูชอนจะดีกว่านะฮะ”

ก็ ไม่ใช่ว่ารังเกียจอะไรหรอกนะ แต่เขากับพี่แจจุงเพิ่งเจอกันไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วนี่เอง ใช่ว่าจะสนิทสนมกันซะเมื่อไหร่ อย่างน้อยพี่ยูชอนก็เป็นญาติเขาไม่ใช่พี่แจจุงที่เพิ่งเจอกันเมื่อเช้านี่นา อีกอย่างก็คือ ยังไงพี่ยูชอนก็ไม่ค่อยกลับมานอนอยู่แล้วด้วย

“ยูชอนมันไม่ค่อยกลับมานี่ ยุนโฮยังเด็กอยู่นอนคนเดียวไม่ได้หรอก นอนกับพี่นี่แหละ มา...เดี๋ยวพี่ช่วยเก็บของ”

แจจุงพูดเองเออเองเสร็จสรรพก่อนที่จะเดินมาหมายจะช่วยถือกระเป๋าเข้าไปในห้อง แต่แรงขืนน้อยๆจากยุนโฮก็เรียกให้หน้าหวานหันมามอง

“ผมไม่ชินกับการนอนกับคนที่ไม่สนิทกันน่ะฮะ”

เด็ก น้อยพูดออกมาตรงๆตามที่ตัวเองรู้สึก แจจุงเห็นท่าทีจริงจังของอีกฝ่ายจึงส่งยิ้มหวานไปให้ก่อนที่มือบางจะยกขึ้น มาจับที่ไหล่ของยุนโฮ

“ก็เพราะอย่างนี้แหละยุนโฮถึงต้องนอนกับพี่ เราจะได้สนิทกันเร็วๆไง ไม่ดีเหรอ?”

“คือผมว่า...”

“ไม่เอาน่า อย่าดื้อนักสิ พี่ไม่ชอบเด็กดื้อนะ”

“ผมโตแล้วนะฮะ! ไม่ใช่เด็กซักหน่อย”

ทำไมถึงชอบคิดว่าเขาเป็นเด็กกันนักนะ!

“โอเคๆ โตก็โต แต่ยังไงก็นอนกับพี่นี่แหละ”

ในที่สุดแจจุงก็แย่งกระเป๋ามาถือได้สำเร็จและเดินเข้าในห้องพลางคิดในใจ...ถ้านายโตอย่างที่ว่าจริงๆก็คงดีสิ...>,<



«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»


ร่าง โปร่งของยุนโฮที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวกำลังยืนกินน้ำอยู่ในครัวทำให้ อีกคนที่กำลังจะเดินไปในครัวถึงกับหยุดชะงัก นี่มันคือเรือนร่างของเด็กอายุ 12 จริงเหรอเนี่ย อ๊ากกก!!! คิมแจจุงจะเป็นลม ทำไมตอนเขาอายุเท่านี้ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย! ให้ตายสิเด็กน้อย~พี่จะทำยังไงกับนายดีนะ!

“...จุง...พี่แจจุงฮะ!”

“อ...เอ่อ! มีอะไร เรียกพี่ซะเสียงดังเชียว”

“ก็ผมเรียกพี่ตั้งหลายครั้ง พี่เป็นอะไรรึเปล่าฮะ”

“ป...เปล่า! กำลังจะอาบน้ำเหรอ”

“ฮะ”

“งั้นไปกันเถอะ”

แจจุงพูดพลางคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของยุนโฮก่อนที่จะลากไปยังห้องน้ำ

“เฮ้ย! ได้ไงฮะ ผมโตแล้วอาบเองได้”

“ไม่เอาน่า อย่าดื้อกับพี่สิยุนโฮ”

“แต่ผม...เฮ้ย! พี่ปล่อยผมสิฮะ!”


จน แล้วจนรอดทั้งสองคนก็มาอยู่ในห้องน้ำกันทั้งคู่ด้วยความทุลักทุเลโดยการ บังคับของแจจุง ยุนโฮก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ ส่วนอีกคนก็กำลังยืนบอกว่านั่นขวดสบู่นี่ขวดแชมพูอย่างอารมณ์ดีต่อไป

“พี่ก็หันไปสิฮะ ผมจะได้อาบซะที”

“ไม่หันไม่ได้เหรอ...”

“พี่แจจุง!!!”

นี่ผู้ใหญ่คนนี้เป็นอะไรกับเขามากมั๊ยเนี่ย ชักจะเริ่มสงสัยแล้วนะ! เฮ้อ~ผมจะอยู่รอดปลอดภัยไปได้ถึงสามปีมั๊ยครับพ่อ แม่ = =*

“พี่ล้อเล่นน่า หันก็ได้”

พูด จบ ร่างบางของคนแก่กว่าก็หันไปอีกทางตามที่พูด เสียงน้ำกระเพื่อมบ่งบอกว่าตอนนี้ยุนโฮคงลงอ่างไปแล้ว แจจุงก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ แหม...แค่เห็นครึ่งเดียวตอนอยู่ในครัวยังเร้าใจขนาดนั้น(?) ถ้าเห็นเต็มๆจะขนาดไหน >,<
เมื่อ คิดได้ดังนั้นร่างบางก็แอบหันหน้าไปช้าๆเพื่อทำการแอบดูเด็กอาบน้ำ แต่เมื่อหันไปเจอกับร่างกายเปลือยเปล่าของยุนโฮตาก็แทบจะถลนออกมานอกเบ้า เฮือก!!! นั่นมันเด็กอายุ 12 จริงใช่มั๊ย!! ทำไมถึงรูปร่างโตเกินอายุขนาดนี้~รูปร่างที่สูงโปร่งมีแววว่าจะสูงกว่านี้ใน อนาคต ไหนจะกล้ามแขนที่เริ่มจะมีให้เห็นหน่อยๆนั่นอีกหละ โอ้ว...คิมแจจุงจะเป็นลมอีกแล้วครับ!
ใบหน้าหวานชักจะรู้สึกร้อนๆขึ้นมา ซะอย่างนั้น นี่แกเป็นอะไรไปวะคิมแจจุ๊ง! นั่นมันเด็กอายุ 12 นะเว้ยเฮ้ย! 12 เองนะท่องไว้ 12...12...12...


«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»


ผ่าน ไปเกือบจะสามอาทิตย์แล้วที่ยุนโฮมาอยู่กับพี่ชาย เอ่อ...ไม่สิ ต้องบอกว่ามาอยู่กับเพื่อนพี่ชายถึงจะถูก- -*แถมเพื่อนพี่คนนี้ก็ชอบทำตัวแปลกๆซะด้วยสิ นึกแล้วยังกลัวไม่หายกับคืนแรกที่เขานอนร่วมห้องกับพี่แจจุง อยู่ๆก็เล่านิทานให้เขาฟังอย่างกับแม่กำลังกล่อมลูกนอนซะอย่างนั้น ส่วนพี่ยูชอนตั้งแต่ที่เขามาอยู่ที่นี่ก็ได้เจอแค่สองครั้งเอง แต่เขาก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรกับเรื่องนี้เท่าไหร่หรอก แต่ที่คิดหนักเรื่องเพื่อนพี่ชายมากกว่า = =”

“อ้ะ! แล้วอย่าลืมกินหละ”

เสียง หวานเอ่ยบอกพลางยัดกล่องนมจืดใส่มือของเขาอย่างที่ทำเป็นประจำทุกเช้า ตอนนี้ยังดีนะที่เป็นนมจืด วันแรกๆที่มาอยู่พี่แจจุงให้กินแต่นมสตรอเบอรี่จนหน้าเขาจะเป็นสีชมพูอยู่ แล้ว เขาจะไม่อิดออดเลยถ้าอีกฝ่ายไม่บังคับให้เขากินนมจนมากเกินพอดีไปหน่อย ก็เล่นให้เขากินซะเช้าเที่ยงเย็นเลยน่ะสิ พอถามถึงเหตุผลคนคนนั้นก็บอกว่า ‘ก็เพราะพี่เองรู้สึกเสียใจที่มาเริ่มกินนมตอนอายุ 20 น่ะสิเลยไม่สูง เพราะงั้นยุนโฮต้องกินนมเยอะๆนะ จะได้สูงๆหุ่นดีๆไง’

นั่นแหละ...เหตุผลของพี่แจจุง - -*


ด้าน แจจุงเมื่อส่งน้องชายเพื่อนหน้าประตูห้องแล้วตัวเองก็เตรียมตัวเข้าบริษัท บ้างเหมือนกัน ตั้งแต่มียุนโฮมาอยู่ที่นี่ด้วยเขารู้สึกว่าห้องกว้างๆห้องนี้มันดูไม่กว้าง เกินไปเหมือนเมื่อก่อน ปกติเวลาอยู่คนเดียวก็มักจะคิดอยู่เสมอว่ามันกว้างเกินไปแถมยังทำให้รู้สึก เหงาอีกต่างหาก ทุกๆวันที่เคยกินข้าวคนเดียวก็กลายเป็นว่าตอนนี้มียุนโฮมากินด้วยก็ทำให้ รู้สึกดีอย่างประหลาด นึกแล้วก็อยากจะขอบคุณพ่อแม่ของยุนโฮจริงๆที่ส่งเด็กคนนี้มาให้เขา(??)


“เป็นไรวะไอ้แจ ยิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียมมาแต่ไกลเลยนะ”

เมื่อ เห็นเพื่อนอารมณ์ดีจนผิดปกติ ยูชอนก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างสอดรู้ปนหมั่นไส้นิดๆ แหม...เห็นเพื่อนได้ดีเราต้องอิจฉา มันเป็นคติของปาร์คยูชอนครับทุกคน หุหุ

“เปล๊า~ก็แค่คนมันอินเลิฟอะไรทำนองนั้น~”

พูด จบก็เดินผิวปากอารมณ์ดีเข้าห้องทำงานไปปล่อยให้ปาร์คยูชอนงงกับสิ่งที่ เพื่อนรักเพิ่งบอกไปหยกๆ อินเลิฟงั้นเหรอ? ไอ้แจมันเอาเวลาไหนไปอินเลิฟวะครับ? ได้ข่าวว่าเดี๋ยวนี้เลิกงานก็กลับห้องไม่ก็แวะซื้อของไปทำกับข้าวที่ห้อง วงจรชีวิตแบบนี้มันจะไปอินเลิฟกับใคร๊?

เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็น...เย๊ย! ตกลงวันนั้นเพื่อนเขามันพูดจริงเหรอเนี่ย! พระเจ้ากล้วยช่วยทอด เอ๊ย พระเจ้าช่วยกล้วยทอด! ป่านนี้ไม่ใช่ว่าน้องเขาเสียเวอร์จิ้นให้ไอ้แจแล้วหรอกนะ!(- -*)


«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»

วันนี้ กว่าที่แจจุงจะกลับถึงห้องก็ปาเข้าไปสามทุ่มกว่าแล้ว เพราะอยู่ๆก็มีงานด่วนที่ต้องแก้เข้ามาแบบไม่ได้ตั้งตัวเลยเป็นผลให้กลับดึก แบบนี้ ป่านนี้ยุนโฮคงนอนแล้วหละมั้ง เมื่อเข้ามาในห้อง ขาเรียวก็ก้าวฉับไปที่ห้องครัวเพื่อที่จะดื่มน้ำแก้กระหาย แต่ก่อนที่จะเดินไปถึงห้องครัวก็ต้องหันกลับไปตามเสียงของคนที่เขาคิดว่านอน หลับไปแล้ว

“ทำไมวันนี้กลับดึกจังหละฮะ”

“อ๋อ...พอดีมีงานด่วนน่ะ ว่าแต่นายเถอะ ทำไมป่านนี้แล้วยังไม่นอน”

“ก็เพราะพี่ยังไม่กลับแถมยังไม่โทรมาบอกก่อน คราวหลังถ้าจะกลับดึกโทรมาบอกก่อนนะฮะ ทำแบบนี้ผมเป็นห่วง”

เมื่อ ได้ยินในสิ่งที่เด็กคนนี้พูด แจจุงก็ถึงกับพูดไม่ออก ยุนโฮบอกว่าเป็นห่วงเขาอย่างนั้นเหรอ...อา...ทำไมแค่คำพูดแค่นี้ของเด็กคน นี้ถึงทำให้เขารู้สึกดีแบบนี้นะ~

“อื้ม! ขอโทษนะ คราวหลังถ้าจะกลับดึกแล้วจะโทรบอกก่อน”

“ฮะ พี่ก็รีบๆอาบน้ำสิฮะ จะได้เข้านอนกัน”

“พี่ทำงานมาเหนื่อยมากเลยน๊า~ไม่คิดจะอาบให้พี่มั่งเหรอ”

แจจุงแกล้งแหย่เด็กน้อยอย่างที่ชอบทำบ่อยๆจนเป็นเรื่องธรรมดา เขาหละชอบจริงๆเวลาแหย่ให้ยุนโฮหงุดหงิดเนี่ย น่ารักจะตายไป! >.<

“ก็เอาสิฮะ เดี๋ยวผมอาบให้...”

ยุ นโฮพูดพลางเดินมาหาอีกฝ่ายเพื่อยืนยันในสิ่งที่พูด เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าเขาโต้ตอบกลับไปบ้าง ผู้ใหญ่คนนี้จะทำยังไง ส่วนแจจุงตอนนี้ก็อึ้งรับประทานไปแล้ว เอาจริงเหรอเด็กน้อย~ถ้าพี่ทนไม่ไหว(?)ขึ้นมานายต้องรับผิดชอบพี่นะ >//<

จนแล้วจนรอด ทั้งคนเด็กคนแก่(- -*)ก็มาอยู่ในห้องน้ำด้วยกันจนได้ ยุนโฮที่อาบน้ำไปแล้วก็ต้องมาอาบอีกรอบเพื่อที่จะทำตามที่พูดคืออาบน้ำให้ เพื่อนพี่ชาย สองร่างเปลือยเปล่าอยู่ในอ่างน้ำด้วยกันแบบนี้...บรรยากาศแบบนี้...มันน่าจะ ...ว๊ากกก!!! ช่วยด้วยครับพี่น้อง!!~ คิมแจจุงกำลังคิดไม่ซื่อกับเด็กอายุ 12 โฮววว T^T

“หันหลังมาสิฮะ เดี๋ยวผมถูให้”

เสียงของยุนโฮทำให้อีกคนสะดุ้งหน่อยๆก่อนที่จะหันหลัง ทำไมพอเอาเข้าจริงเป็นเราเองที่ดูจะเขินอยู่ฝ่ายเดียวฟระครับ! -//-
แรง ขัดเบาๆจากฝีมือของเด็กน้อยที่ทำเอาผู้ใหญ่อารมณ์กระเจิดกระเจิง(?)แบบแทบจะ กู่ไม่กลับจนต้องกัดริมฝีปากตัวเองไว้ ยุบหนอ...พองหนอ...คิมแจจุงกำลังจะตาย~~~~


“พี่แจจุงขัดให้ผมมั่งสิฮะ”

เอ่อ....จะดีเหรอยุนโฮ๊!! เกิดพลาดท่าได้เสียกันขึ้นมาใครจะรับผิดช๊อบบบ!! (<<ก็คิดไปได้= =*)


และ กว่าที่จะช่วยกันอาบน้ำอาบท่าเสร็จก็ดึกมากพอสมควร กว่าจะได้เข้านอนจริงจังก็เกือบจะเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว ยุนโฮที่พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้านั้นก็หลับทันทีที่หัวถึงหมอน ร่างบอบบางของคนแก่กว่าที่กำลังเดินมาที่เตียงเพื่อจะหลับจะนอนบ้างก็ต้อง หยุดมองหน้าตาน่ารักที่มีแววหล่อเหลาของอีกฝ่าย ริมฝีปากหยักเผยอน้อยๆเวลาที่เจ้าตัวหลับช่างน่าเอ็นดูจนเขาอยากจะ... เอิ่มมม...หื่นกะเด็กก่อนนอนนี่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่= =* แจจุงยืนมองใบหน้าเด็กน้อยอยู่ซักพักก่อนที่หลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทำไมถึงเกิดช้าแบบนี้นะชองยุนโฮ~>,<

“พี่แจจุง...ฮะ...”

เมื่อ ได้ยินเสียงที่ยุนโฮละเมอ ร่างบางก็ถึงกับหลุดหัวเราะคิกออกมา มาละเมอถึงกันแบบนี้ให้พ่อแม่มาสู่ขอเลยดีกว่ามั๊ยเด็กน้อย! >//< ว่าแล้วก็ขอลักหลับซักครั้งเถอะ!

*จุ๊บ~*

ริมฝีปากอิ่มกดจูบเบาๆที่แก้มของยุนโฮที่ยังหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวลงนอนด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ~

«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»


วันนี้ ช่างเป็นวันที่โชคดีจริงๆสำหรับแจจุง อยู่ๆก็ได้เลิกงานก่อนเวลาตั้งสองชั่วโมงแน่ะ! นานๆจะมีอย่างนี้ทีหาอะไรทำดีกว่า นิ้วมือขาวเคาะพวงมาลัยตามจังหวะเพลงที่เปิดอยู่ในรถอย่างอารม์ดีก่อนที่จะ ดีดนิ้วหนึ่งทีเมื่อคิดออกว่าจะทำอะไร

ไปรับยุนโฮแล้วไปเดท เอ๊ย ไปทานมื้อเย็นด้วยกันดีกว่า~ช่างเป็นความคิดที่ฉลาดจริงๆเลยคิมแจจุง~


ขาเรียวก้าวลงมาจากออดี้ R8 คู่ใจอย่างสง่างาม คอนนี้แจจุงยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมชื่อดังที่ยุนโฮของเขา(?)เล่าเรียนอยู่ เสียงจอกแจกจอแจของบรรดานักเรียนทั้งหญิงและชายดังไปทั่วบริเวณเพราะตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนพอดิบพอดี


“นี่มินอา เธอรู้รึยังว่ารุ่นพี่โบกยองจะสารภาพรักกับชองยุนโฮหละ!”

“หวา~งั้นเหรอ แบบนี้ฉันว่าเค้าต้องคบกันแน่เลย เพราะพี่โบกยองสวยก็สวย ดังก็ดังซะขนาดนั้น”

“ก็คงงั้นแหละ แต่ว่าถ้างั้น พวกเราก็อกหักกันแล้วน่ะสิ ว๊า~”

“เฮ้อ~ นั่นสิ ยุนโฮก็นะ ทั้งหล่อ เรียนเก่ง แถมนิสัยดีแบบนั้นนี่นา ผู้ชายอะไรเพอร์เฟคจริง! พูดแล้วก็อิจฉาพี่โบกยองจริงๆเลยนะเนี่ย!”

“นั่นสิ เจ้าชายของพวกเราต้องตกไปเป็นของพี่โบกยองแล้วอย่างนั้นเหรอ”




แจ จุงที่ยืนเงี่ยหูฟังบทสนทนาเกี่ยวกับยุนโฮที่เด็กนักเรียนหญิงกลุ่มนั้น กำลังพูดอยู่ก็ถึงกับแอบจี๊ดเล็กๆ เพิ่งรู้เหมือนกันนะเนี่ยว่าเด็กน้อยของเขาป็อบปูล่าในหมู่สาวๆขนาดนี้ แล้วไหนจะเรื่องที่สาวน้อยพวกนี้พูดกันอีก! มีสาวรุ่นพี่มาสารภาพรักอย่างนั้นเหรอ!

“เอ่อ...ขอโทษนะครับสาวๆ รู้รึเปล่าครับว่าตอนนี้ชองยุนโฮอยู่ที่ไหน”

ร่างบางตัดสินใจสะกิดเรียกหนึ่งในสาวน้อยแฟนคลับยุนโฮ แต่ก็ถึงกับเกือบหงายหลังเมื่อเจอคำถามที่สาวน้อยคนนี้ถามกลับ

“คุณเป็นพ่อยุนโฮเหรอคะ หวา~หน้าไม่เห็นเหมือนกันเลย”


พ... พ่องั้นเหรอ!? อ๊ากกก!!! เกิดมาคิมแจจุงไม่เคยอยากจับเด็กกินเท่าครั้งนี้มาก่อนเลยในชีวิต! เส้นเลือดในสมองของเขาตอนนี้กำลังเต้นตุบๆด้วยความโกรธแต่ก็ต้องข่มอารมณ์ เอาไว้ เย็นไว้...เย็นเข้าไว้แจจุง~อย่าเพิ่งกินตับเด็ก!

“เอ่อ...ไม่ใช่ครับ เป็นพี่ของยุนโฮน่ะ”

ตอนนี้เป็นพี่ แต่ในอนาคตก็ไม่แน่ <<< ความคิดแจจุง = =*

“อ๋อ รู้สึกว่าตอนนี้ยุนโฮจะอยู่ห้องสมุดทางโน้นน่ะค่ะ เพราะวันนี้ยุนโฮมีนัดกับพี่โบกยอง”

เด็กสาวคนที่หนึ่งตอบพร้อมกับชี้มือชี้ไม้ประกอบ

“ขอบคุณมากครับ”


เมื่อ ได้รับคำตอบเสร็จสรรพ ขาเรียวก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปทางอาคารที่คาดว่าจะเป็นห้องสมุดของโรงเรียนตาม ที่เหล่าแฟนคลับยุนโฮบอกทันที ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงต้องร้อนอกร้อนใจถึงขนาดนี้- -*

เวลา หลังเลิกเรียนเช่นนี้ ที่ห้องสมุดดูเงียบเชียบกว่าที่เคยเป็นเพราะนักเรียนส่วนใหญ่ก็แยกย้ายกัน กลับบ้านกลับช่องของตัวเองไปแล้ว แจจุงพลางเดินพลางชะเง้อไปโต๊ะนั้นทีโต๊ะนี้ทีเพื่อหายุนโฮแต่ก็ยังไม่มี วี่แววว่าจะเจอ หรือว่าเด็กพวกนั้นจะหลอกเราฟระ? = =*

ขณะที่ร่างบาง จะเดินผ่านชั้นหนังสือไป ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งที่ทำให้ต้องหยุดชะงักและหันไปมองตามเสียง ยุนโฮอยู่กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาสะสวยไม่เบา คงจะเป็นคนที่พวกแฟนคลับยุนโฮพูดกันแหละมั้ง เมื่อคิดดังนั้นร่างบางก็รีบไปแอบอยู่หลังชั้นหนังสือเพื่อมองดูเหตุการณ์

“พี่ชอบยุนโฮ เราคบกันเถอะนะ”

“คือ...ผมก็ไม่ได้ไม่ชอบพี่นะฮะ แต่...”

“ยุนโฮเองก็ชอบพี่ใช่มั๊ย! ดีใจจัง!”

เมื่อ พูดจบ สาวเจ้าก็พุ่งตัวเข้าหายุนโฮและประทับริมฝีปากของตัวเองกับริมฝีปากของยุนโฮ ทันที แจจุงที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ก็ถึงจะอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อรวบรวมสติได้ขาเรียวก็ก้าวฉับๆไปทางที่ยุนโฮกับโบกยองยืน...จูบกันอยู่ และกระชากแขนยุนโฮอย่างแรงโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะกำลังจูบกับสาวน้อยตรงหน้า อยู่

“พ...พี่แจจุง ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่?”

ยุนโฮที่ยังสติไม่เข้าที่เข้าทางเพราะมัวแต่ช็อกที่โดนจูบสายฟ้าแลบเอ่ยถามขึ้น

“กลับบ้านเถอะ! ค่ำขนาดนี้แล้วยังมัวทำอะไรอยู่ที่นี่”

แจจุงเผลอพูดเสียงดังจนทำให้ทั้งโบกยองทั้งยุนโฮนิ่งอึ้งโดยเฉพาะยุนโฮ ก็เขาไม่เคยเห็นพี่แจจุงดูโกรธขนาดนี้เลยนี่- -

“ขอตัวก่อนนะครับน้อง พอดีพี่กับยุนโฮมีธุระ”

หัน ไปพูดเสียงเรียบกับเด็กสาวตรงหน้าก่อนที่ลากแขนยุนโฮอย่างเอาเป็นเอาตายโดย ไม่พูดอะไร ก็มันไม่รู้จะพูดอะไรนี่หว่า ตอนนี้แจจุงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกโกรธขนาดนี้ = ^ =



«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»


สาม วันแล้วหลังจากเหตุการณ์ที่ห้องสมุดวันนั้น ยุนโฮรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกที่ตั้งแต่วันนั้นแจจุงก็ไม่ค่อยมาพูดคุย เจ๊าะแจ๊ะกับเขาอย่างเมื่อก่อน มันก็อดจะรู้สึกแปลกๆเหมือนกันนะกับการที่ต้องเผชิญหน้ากับพี่แจจุงโหมดเย็น ชาแบบนี้ แต่ว่าเขาก็ยังไม่หายสงสัยว่าทำไมพี่แจจุงถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ อยากจะถามแต่ก็เหมือนอีกฝ่ายจะนิ่งจนเขาไม่ค่อยอยากเข้าใกล้สักเท่าไหร่ แต่ถ้าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปก็คงไม่ดีแน่...ถึงจะรำคาญที่บางทีพี่แจจุ งมาแหย่เป็นประจำแต่ว่า...เขาก็แคร์พี่แจจุงเหมือนกันนะ -//-

“พี่แจจุงฮะ”

ยุนโฮตัดสินใจเรียกอีกฝ่ายที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์รายการโปรดอยู่

“มีอะไร...”

ดูสิ ขนาดตอบก็ยังไม่หันหน้ามาทางเขา ให้มันได้อย่างนี้สิ~

“ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะฮะ”

ยุ นโฮพูดพลางนั่งลงที่ว่างข้างๆอีกฝ่าย แจจุงหันหน้ามามองแว่บนึงก่อนที่จะหันไปสนใจภาพเคลื่อนไหวบนจออีกครั้ง เด็กน้อยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ๆก่อนที่จะแย่งรีโมทคอนโทรลมาจากมือคนแก่ กว่าและกดปิด

“ตอนนี้พี่ไม่ว่างไม่เห็นหรือไง ถ้านายว่างนักก็ไปหาแฟนนายซะสิ!”

เมื่อได้รับคำตอบจากปากอีกฝ่ายแล้ว ยุนโฮก็เริ่มจับต้นชนปลายถูก นี่ที่พี่แจจุงเป็นแบบนี้เพราะเรื่องนั้นเหรอเนี่ย

“แฟนที่ไหนฮะ ผมไม่ได้มีฟงมีแฟนซะหน่อย”

“ไม่ต้องทำมาเป็นไขสือเลย ก็น้องโบกยองคนสวยที่ดีพคิสกันวันนั้นไง!”

เสียงหวานพูดพร้อมกับหันหน้าหนีไปอีกทางโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่าอาการแบบนี้มันหมายความว่าอะไร...

ถ้าหวงผมแล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกหละฮะ...พี่แจจุง ~

“อยู่ๆเธอก็มาจูบผมเองต่างหาก ผมไม่ได้ชอบและคิดจะคบกับรุ่นพี่ซักหน่อย”

“ถ้าไม่ชอบแล้วทำไมปล่อยให้เธอจูบหละ! นายคิดเหรอว่าการจูบน่ะจะจูบกับใครก็ได้! ไม่รู้เหรอว่าการจูบน่ะเค้าเอาไว้ทำกับคนที่ชอบ!”

เมื่อ แจจุงพูดจบ ต่างฝ่ายก็ต่างเงียบอยู่อย่างนั้น ร่างบางนั่งหน้ามุ่ยอยู่อีกฝั่งของโซฟา ส่วยยุนโฮก็นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาอยู่ซักพักก่อนที่จะเป็นฝ่ายเอ่ยออกมา

“พี่แจจุงฮะ”

เรียก ชื่ออีกฝ่ายเบาๆพลางขยับตัวเข้าไปใกล้จนชิดกันในที่สุด คนถูกเรียกก็หันมามองเป็นเชิงถามว่ามีอะไร แต่ยังไม่ทันที่ยุนโฮจะตอบร่างบางก็ได้ช็อกกับสิ่งที่เด็กน้อยตรงหน้ากำลัง ทำ! ยุนโฮกำลังจูบ! จูบกับเขา!!! ดวงตากลมโตที่โตอยู่แล้วเบิกโพลงจนโตขึ้นเป็นสองเท่า ขณะที่สมองน้อยๆของแจจุงกำลังประมวลผลอยู่นั้น ยุนโฮก็ผละออกซะก่อน

“ก็พี่แจจุงบอกว่า เราต้องจูบกับคนที่ชอบนี่ฮะ”

เด็กน้อยพูดพร้อมรอยยิ้มโชว์เขี้ยวตามแบบฉบับแต่หารู้ไม่ว่าผู้ใหญ่ที่โดนจูบนี่หน้าร้อนจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

“ย...ยุนโฮ..นี่นาย...”

ยัง ไม่ทันที่ที่จะพูดจบ ริมฝีปากอิ่มก็โดนฉกชิงความหวานโดยริมฝีปากหยักของยุนโฮอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แจจุงก็ไม่ยอมแพ้ จูบตอบโต้ในแบบของผู้ใหญ่ถูกส่งกลับไปให้อีกฝ่าย แต่ก่อนที่เรียวลิ้นกำลังจะรุกรานโดยการสอดเข้าไปในโพรงปากของคนเด็กกว่า ยุนโฮก็ผละออกมาซะก่อน

“พี่แจจุงนี่รังแกผมตลอดเลยนะฮะ”

“เปล่ารังแกนะ พี่ทำโทษนายต่างหาก”

แจ จุงพูดออกมาพร้อมกับยู่หน้านิดๆไปให้หนึ่งทีจนยุนโฮอดที่จะคิดไม่ได้ว่า... บางที...ถ้าเขาเกิดเร็วกว่านี้อีกนิดก็คงจะดีไม่น้อย หุหุ

“ระวังไว้เถอะฮะ...ถ้าผมโตพอที่จะรังแกพี่คืนได้ละก็...”


โฮกกกก!!! ณ นาทีนี้ คิมแจจุงชักอยากจะโดนเด็กรังแกแล้วหละครับทุกคน! >o< ใครมียาวิเศษเร่งอายุบ้างมั๊ยครับ คิมแจจุงต้องการด่วน!!


“ตอนนี้ปล่อยให้พี่รังแกผมไปก่อนก็ไม่เลวนะฮะ...”

เมื่อเด็กน้อยพูดจบ แจจุงก็คว้าคออีกฝ่ายมาจูบรังแกอีกทีอย่างที่เจ้าตัวบอก เจ้าเด็กหล่อชองยุนโฮ๊ววว~~พี่จะทนรอนายโตได้อีกกี่ปีน๊า~>o<



“แจจุง ยุนโฮ!! ฉันซื้อกับข้าวม...ว๊ากกกกกกก!!!”

ยู ชอนที่เปิดประตูห้องเข้ามาถึงกับอึ้งรับประทานจนทำให้ถุงของที่อยู่ในมือ ร่วงลงพื้นทั้งหมด ส่วนจุนซูที่มาด้วยก็อ้าปากค้างไม่ต่างจากผู้เป็นสามีเท่าไหร่ สิ่งที่ปาร์คคิดและสงสัย มันเป็นความจริงเหรอครับเนี่ย!! โฮกกก!!! ปาร์คจะเอาหน้าไปพบคุณลุงคุณป้ายังไงครับคราวนี้ น้องมาอยู่ด้วยก็เสร็จไอ้แจเพื่อนรักไปแบบนี้ โฮวววว T^T

ส่วนสอง คนที่กำลังรังแกกันไปมาอยู่นั้นก็ดูไม่ได้รู้สึกถึงการมีอยู่ของสองสามี ภรรยาโลมากับไก่แต่อย่างใด จนจุนซูที่เพิ่งเรียกสติกลับมาได้สะกิดแขนคนรักเบาๆ

“ย...ยูชอน เค้าว่าวันนี้เรากลับก่อนดีกว่า ดูท่าว่าแจจุงกับน้องของยูชอนจะ...เอ่อ...จะยุ่งๆอยู่น่ะ”

พูด จบก็ลากร่างที่เกือบจะไร้สติของที่รักออกมาจากห้องนั้นอย่างรวดเร็วเพราะ เกรงว่าหากยังยืนอยู่ตรงนั้นเขาทั้งคู่อาจจะต้องได้ดูหนังสดก็เป็นได้!



End…

«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»«•´`•.(`•.¸ YunJae ¸.•´).•´`•»

♥โม้ววว♥

มาอีกแล้วค่ะกับฟิกร่วมสร้างของพี่น้อง 555+ ยุนแจปอและพี่ซูมินภูมิใจนำเสนอฟิกโชตะที่ไม่เหมือนใคร กร๊ากกก
เรื่อง มันก็เริ่มมาจากว่าวันนึงที่โทรคุยกันตาประสา อยู่ๆก็เม้ากันเรื่องฟิกแนวโชตะ ไปๆมาๆอิพี่น้องคู่นี้ก็ชวนกัน “เออ เราน่าจะทำฟิกโชตะที่ยุนเป็นเด็กมั่งเนอะ” นั่นแหละค่ะ ที่มาของฟิกป่วงๆเรื่องนี้ ฮิย้ะๆๆๆ เอาเป็นว่า ขอให้คนอ่านมีความสุขกับน้องยุนโฮและพี่แจจุงนะจ๊ะ ^^ (ไม่แน่ อาจจะมีสเป ถ้ามีคนรีเควส เพราะคุณพี่ misuhiro มือเอ็นซีของเราพร้อมแล้ว กร๊ากกกก)

 แถมภาพประกอบจิ้น น้องยุนโฮ 555+